برای اینکه یه جامعه رو بشناسیم، می شه یه نگاه به دور و برمون بندازیم، به معماری خونه ها، به نظم و چیدمان مغازه ها، طرح ها و الگوهای به کار گرفته شده در میادین شهری و رفتار مردم نسبت به یکدیگه و خیلی چیزهای دیگه، به حدی که حتی برای شناخت رفتار مردم در برهه خاص زمانی، می شه به نامه های خانوادگی و خصوصی افراد هم مراجعه کرد و ارزیابی نزدیک به واقعیتی از ابهامات انجام داد.

فکر می کنم پخش (با رعایت توجه نسبت به مسائل قانونی و مذهبی جامعه) فیلم ها و سریال های تلویزیونی که در کشورهای غربی و صنعتی  ساخته می شه، تا حدود زیادی بار مسئولیت را از رو دوش متولیان امور فرهنگی کشور به ویژه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بر می داره چون بنا به دلیل پیش گفته فیلم هایی که در مورد واقعیات زندگی روزمره یک جامعه ساخته می شه منتج به استنباط های شخصی خواهد شد که می تونه جایگزین یک پروژه فرهنگی ده ساله بشه و ذهن مردم رو نسبت به آنچه که مثلا در اخبار و گزارش ها شنیده و دیده می شه نزدیکتر کنه اما شاید بتونیم دلیل مخالفت و مقاومت در مقابل این مسئله رو، بالا رفتن سطح اطلاعات و دانش مردم در مورد شرایط زندگی دونست که حق اوناست و متولیان امر در فراهم ساختن ملزومات آن کوتاهی می کنن!

این روزها کم و بیش در جریان تبلیغات و مبارزه انتخاباتی کسانی هستیم که سر و دست می شکنند تا سر از مجلسی در بیاورند که به گفته رئیس پیشین قوه قضایی کشور جناب آقای شاهرودی، "این همه پرونده انباشته شده در دادگاه ها به خاطر قوانین نسنجیده و دیگر قوانینی است که پیش از این نیز در مجلس به تصویب رسیده اند."

به خاطر شرایطی که برام به وجود اومده، لازم شد ۶ فروردین به تهران بیام. هنوزم تهرانم. نکته جالبی که بهش برخوردم خلوتی خیابونای تهرانه که هیچ سالی من بهش برنخوردم و در مقایسه با روزهای مشابه سال های پیش قدری عجیب به نظر میاد. فکر کردم که تهرانی های زرنگ بعد از راه افتادن طرح حذف یارانه ها، با خودشون گفتن که بهتر بریم شهرستانو خرج رو بندازیم گردن اقوام شهرستانی!

خواستم با این پست جدید، حضور محترم دوستانی که زحمت می کشند و مطالب این وبلاگ رو مطالعه می کنند تشکر و قدردانی کنم. راستش شرایطی برام به وجود اومده که تقریبا روال طبیعی زندگیمو بهم ریخته. امیدوارم که از این بابت منو ببخشید. منو در دعاهای خیر خودتون فراموش نکنین.

بخشی از گفتگوی دو مرد در خیابان: نه اشتباه نکن. آن مرد که دارد پای دیرک چوبی چراغ برق آب میریزد دیوانه نیست اصلا. باغبانی است امیدوار . . خیلی امیدوار.

ناصر كرمي

در باب خوبي هاي حذف يارانه ها از قيمت هاي برخي كالا ها، خدمات و اقلام مصرفي بسيار گفته شده است. اما من فكر مي كنم نكته اي كه تا پيش از اين براي دغدغه داران روابط اجتماعي و جامعه شناسان معزل ناخواسته اي به شمار مي رفت و بر شدت آن پس از اين نيز افزوده خواهد شد، دور گريزي خانواده ها، خويشاوندان و دوستان و آشنايان از يكديگر است.

ما هنوز نمي توانيم نسبت به عواقب پيش بيني نشده حذف يارانه ها اظهار نظر قطعي داشته باشيم و تا شرايط در اين مورد به ثبات نسبي برسد اتفاقاتي در كوتاه مدت و ميان مدت رخ خواهد داد كه از اين دست مي توان به كم تواني و ناتواني خانواده ها در تامين هزينه هاي مهمان داري و مهمانپذيري آنها اشاره كرد. اين مسئله بر دوري و بي خبري خانواده ها از يكديگر تاثيري قابل ملاحظه اي خواهد داشت؛ اتفاقي كه وجود آن تا دهه هاي پيش، بسياري از مشكلات و معضلات اجتماعي را حل مي كرد اما با افزايش حجم مهاجرت ها به سمت شهرها، فروپاشيدن اجتماعات روستايي و متلاشي شدن محلات در شهرها، حالت ميرا پيدا كرد.

نكته مهم ديگر در اين رابطه اين است كه خانواده ها از اين پس شرايط را به گونه اي رقم خواهند زد تا فرزندان را زودتر از موعد به استقلال مالي و محيطي زندگي برسانند و اين خود يعني ارائه تعريف ديگري از برهه هاي مختلف زندگي هر فرد در جامعه!

اميد است كه دست اندركاران بحث يارانه ها، اين موضوع مهم را از نظر دور نگرفته باشند. 

كاپيتاليسم در هر عصري به گونه اي عمل مي كند كه بتواند از شرايط جامعه حداكثر استفاده را براي افزايش سود خود داشته باشد. حال ما در تحليل هايمان نبايد به بيراهه برويم كه دنياي سرمايه داري با به كار گيري المان هاي حال حاضر در ساخت فيلم ها و بازي هاي كودكان، فرد، جامعه يا دولت خاصي را هدف قرار مي دهد بلكه اين سنت به دنبال افزايش سود خود است. از اينرو تحليل هايي كه بر مبناي مطالب پيش گفته ارائه مي شوند بسيار براي جامعه هزينه در بر دارد چون جبهه هاي ناركارآمد و بي محلي را در لايه هاي قدرت جامعه به وجود مي آورند. اميد است با به كار گيري توان لازم در سياست گذاري هاي فرهنگي، هجمه هاي دنياي سرمايه داري را كه متعلق به هيچ منطقه اي نيست و رد پاي آن را در كشور اسلامي خودمان نيز مي توان بيابيم، با تقويت مناسك ديني و پرورش آگاهانه در ابتدايي ترين مراحل آغاز زندگي فرزندانمان، يعني راحله هاي خانواده ها، از فسق و فجوري كه هم اكنون دامنگير جامعه است رهايي دهيم. حضرت علي (ع) مي فرمايند بزرگترين سرمايه فرزند نيك است. با درك درست اين مسئله درمي يابيم كه آينده جامعه با پرورش مناسب كودكان در مقابل تباهي هاي آينده، واكسينه خواهد شد.

خداوندا ما را درياب تا به درگاه تو بازآييم.