دانشمندان مدعی شدند امواجی که زباله های مختلف از جمله بطری ها و ظروف پلاستیکی را با خود در سطح آب اقیانوس آرام جابجا می کنند وسعتی هشداردهنده و دو برابر وسعت آمریکا پیدا کرده است.

پایگاه اینترنتی روزنامه ایندیپندنت انگلیس بر اساس گزارش بنیاد تحقیقاتی دریایی آلگالیتای آمریکا، اعلام کرد: محل تجمع زباله های پیش گفته با جریانات چرخشی که در زیر آب شکل می گیرد، حدود 500 مایل دریایی از سواحل کالیفرنیا آمریکا و تا نزدیکی های ژاپن به شکل یک بیضی نامتقارن فاصله گرفته است.

چارلز مور، اقیانوس شناس آمریکایی آلگالیتا که این زباله گیر اقیانوسی را کشف کرده است معتقد است حدود 100 میلیون تن آب آورده در منطقه یاد شده شناور است.

مور در ادامه اظهارات خود می گوید که وسعت مورد بحث، جزیره ای از زباله های پلاستیکی است که می توان تقریبا بر روی آن قدم زد و هر چه پیش می رویم به نظر می رسد که به انتهای آن نخواهیم رسید.

(نمی دونم در مورد این داستان کوتاه چی بگم ولی به عنوان اولین کارم از من بپذیرید) 

دختره در درگاه اتاق گلیشون ایستاده بود و انگشت می خایید. منتظر بود تا ببینه مادرش، بی پدرش(!)، چه جوابی به خواستگار پیرش می ده. اون که دیگه نباید می ذاشت نمازاش قضا بشه، هنوز به خودش اجازه نمی داد در مورد نظری که ممکنه مادرش از سر ناچاری و بی چیزی به پیرمرد حواله کنه، حرفی بزنه.

در تاریکی اتاق گلی که قدری باید موند تا در کنج اتاق، مادر دختر را زانو نشسته با فاصله از پیرمرد دید، یکی دو تکه قابلمه سیاه و رنگ رو رفته آنطرف تر دیده می شد.

فهم صحبت های مادر و پیرمرد برای سن و سال دختر هنوز زود بود، این خودش باعث شده بود که دختر همه چیز رو به مادر واگذار کنه.

"مادرم بدِ منو که نمی خواد." این تنها چیزی بود که رضایت دختره رو حاصل می کرد و به زندگی که ممکن بود با همسر آیندش داشته باشه راضی کنه. 

کلمات پیرمرد، چشم دختر رو از لبه ساییده گلیم کند و به لب های پیرمرد دوخت و اونو به خودش اورد: مبارک باشه!

شايد در ایام كريسمس نام سيب بزرگ را شنيده باشيد. اين عبارت را اولين بار يك گروه موسيقي جاز سياهپوست در اوايل دهه 70 به كار برد و با رشد اقتصاد و صنعت توريسم نيويورك، سيب بزرگ در كنار پايتخت جهان و شهري كه هرگز به خواب نمي رود. از القاب اين شهر شد.
هلندي ها در سال 1653، كلنگ احداث نيويورك را در جنوب محله منهتن كنوني و با نام آمستردام جديد به زمين سواحل شمال شرق آمريكا زدند. دوم فوريه همين سال بود كه شركت هلندي هند غربي تحت يك منشور، حكمراني نيويورك را به يك شوراي قانونگذار به عنوان نهاد قانونگذار محلي واگذار كرد؛ همان چيزي كه هم اكنون از آن به عنوان شوراي شهر با ساختار فعلي از آن ياد مي كنيم.
طي سال 1945 سمت شهردار در كنار شوراي قانونگذار براي يك دوره 4 ساله تعريف شد و وظايف متعدد و بسياري در حوزه فعاليت وي قرار گرفت؛ وظايفي كه نيويورك را نه در حد و اندازه يك شهر كه در قامت يك مركز تاثير گذار بر جريانات اقتصادي، فرهنگي و ... دنيا ارايه كرد. درك اين موضوع هم شايد با بودجه بیش از ۵۰ ميليارد دلاري كه مايكل بلومبرگ به عنوان صد و نهمين شهردار نيويورك در گزارش نيم سال خود براي امور عمراني و رفاهي مردم شهرش پيشنهاد كرد، بهتر قابل لمس باشد.
نيويورك با 835 كيلومتر مربع و حدود 8 ميليون و 100 هزار نفر جمعيت، به پنج منطقه شهري و هر منطقه به چندين بخش كوچكتر تقسيم شده است كه در مجموع تعداد آنها به 51 بخش مي رسد و در هر كدام يك نماينده مردمي مسووليت انتقال نظرات و شكايات مردم به مسوولان رده بالاي شهري را دارد. البته اين نمايندگان در تصميم گيري هاي شهري نقش بسزايي دارند.
مقام مستقلي است كه با انتخاب مردم، در كنار شهردار انجام وظيفه مي كند و عهده دار مسووليت جلوگيري از تخطي شهردار از وظايفش يا به تعريفي ديگر، مشخص كننده خط قرمز هاي شهردار است. وي بايد به شكايات مردم نيز رسيدگي كند و برنامه هاي ناكارآمد و نهادهاي غير فعال شهر را شناسايي و راه حل مناسب را در مورد آنها به شهردار پيشنهاد كند. نماينده ناظر بايد در جلسات شوراي شهر هميشه حضور داشته باشد. او در كنار عضويت در هيات امناي شهر، قدرت پيشنهاد قانون را نيز دارد.
در بودجه هاي پيشنهادي شهردارنيويورك آمده است كه يك ميليارد دلاربايد صرف ارتقاي بخش اطلاع رساني مدرن و ديجيتال شهر نيويورك شود تا مردم بتوانند سريع تراز زمان پيش، شكايات ونظرات خود را به گوش مسوولان شهري برسانند.